การเดินทาง..วิชาชีพครู
แก้ไขล่าสุด ใน วันอาทิตย์ที่ ๑๗ มกราคม ๒๕๕๓ เวลา ๒๒:๕๑ น. เขียนโดย Administrator วันอาทิตย์ที่ ๑๗ มกราคม ๒๕๕๓ เวลา ๐๐:๐๐ น.
สวัสดีครับ...ทุกท่าน
อีกครั้งสำหรับวันครู...ครูต้องคิดถึงความเป็นครูของตนเองที่ผ่านมาว่า ได้ทำอะไรเพื่อ พัฒนาตนเองสู่ผลประโยชน์ของผู้เรียน มีคำพูดหนึ่งที่กล่าวว่า ครูเก่งคือผู้ที่เรียนรู้ได้ดี ครูดีเป็นครูที่เข้าใจในการสอนและปฏิบัติตนเป็นแบบอย่างที่ดี ความเป็นครูดีและครูเก่งมีหลากหลายนิยาม ขึ้นกับมุมมองของผู้รู้ทั้งหลาย...ที่พยายามหาเกณฑ์ต่างๆมาประมินว่า ครูคนนั้นดี ครูคนนี้เก่ง (ท้ายสุดสู้ครูติวเตอร์ไม่ได้...เด็กนิยมมากกว่า) สิ่งที่ผมสัมผัสได้ของการดำรงไว้ซึ่งชีวิตครู คือ ครูต้องมีความปราถนาที่ดี อยากให้ผู้เรียนเติบโตเป็นคนดี คนเก่ง เลี้ยงตนเองได้ และเรียนรู้ด้วยตนเองเป็น แล้วเราจะสอนเขาอย่างไร ที่ทำให้ลูกศิษย์พัฒนาตนเองได้ด้วยตนเอง คลิ๊กที readmore
ผู้รู้กูรูทั้งหลายได้พยายามหาวิธีการที่ดีเพื่อให้ผู้เรียนเป็นคนดี คนเก่ง มีการประเมินคุณภาพสถานศึกษา มีการประเมินครู มีกระบวนการสรรหา ครูแกนนำ ครูต้นแบบ ครูแกนกลาง (ยกเว้น ครูนำม็อบ) เพื่อผลทั้งมวลของการจัดการศึกษาลงสู่ผู้เรียนให้มีมาตรฐานเดียวกัน คือ ดี เก่ง และมีความสุข แต่ที่ผ่านมาสิบปีของการปฏิรูป โดยเฉพาะการเน้นผู้เรียนเป็นสำคัญ ทำให้ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของผู้เรียนต่ำลง เด็กขาดแรงจูงใจในการค้นหาความรู้ ขาดการใฝ่รู้ใฝ่เรียน ผลสอบข้อสอบกลาง (a-net o-net,nt,)ตำกว่าร้อยละ 50 ทุกวิชา.... ก่อนหน้า ที่หลายคนบอกว่าสมัยก่อนการเรียนการสอนนั้น เคร่งเครียดเกินไป ผมว่า หลายๆคนที่เป็นผู้หลักผู้ใหญ่ของบ้านเมือง ผ่านการเรียนแบบเข้มงวดกวดขัน มุ่งมั่นกับการเรียนไม่อย่างนั้นตก ถูกให้ออก ถูกซ้ำชั้น การเอาตัวรอดคือการอ่านหนังสือสอบ เรียนให้มาก ดูหนังสือให้มาก ต้องผ่านการสอบให้ได้ ผู้เรียนจึงมุ่งมั่นกับการเรียนมาก และแล้ว...ท่านทั้งหลายถึงมีวันนี้
ต่างจากสมัยนี้ที่เน้นผู้เรียนเป็นสำคัญ ผู้เรียนอยากเรียนอะไรต้องจัดให้เรียน เรียนตามความต้องการของผู้เรียน ไม่มีบังคับเรียน เน้นกระบวนการทำงาน ผมเองไม่แน่ใจว่าเด็กประถมต้องเรียนการงานอาชีพเพื่อไปประกอบอาชีพอะไร หรือต้องสืบค้นข้อมูลทางคอม ทางอินเตอร์เน็ตไปเพื่ออะไร ในเมื่อเราสามารถจัดสรรหนังสือที่เกี่ยวข้องกับการเรียนไว้ประกอบการเรียนของผู้เรียนได้ แล้วให้ผู้เรียนอ่าน ค้นคว้าจากหนังสือทีได้จัดให้ การเรียนการสอนสมัยนี้ไม่มีตกซำชั้น ต้องเลื่อนใหลผ่านชั้นไปเรื่อยๆ เรียนอย่างไรก็ผ่าน บางคนอ่านหนังสือไม่ได้ เขียนไม่เป็น คิดเลขยังไม่คล่อง จบประถมศึกษาหกเรียบร้อยแล้ว บางคนและหลายคนจบมัธยมศึกษาปีที่สาม ยังเขียนหนังสือ หรืออ่านคำยากไม่ได้เลย ทำอย่างไรกับสิ่งที่เป็นอยู่ในปัจจุบัน เพื่อให้ผู้เรียนมีความมุ่งมั่น และใฝ่รู้ใฝ่เรียนมากกว่าที่เป็นอยู่ อย่าไปวัดผลหรือการประเมินผลด้วยเหรียญทองการแข่งขันโอลิมปิก ที่ภาคภูมิใจกันนักหนา ว่าเด็กไทยเก่ง แท้ที่จริงแล้วคิดเป็นกี่เปอร์เซนต์ของนักเรียนทั้งหมด ยิ่งวันนีมีการทดสอบระดับชาติ ยิ่งทำให้เห็นภาพของศักยภาพของคนไทยในอนาคต ที่วิชาหลักที่สร้างสมองคนมีคะแนนที่ได้ น้อยกว่ากึ่งหนึ่งของคะแนนที่สอบ
วันนี้เราปฏิเสธไม่ได้ว่า การปฏิรูปการศึกษาที่ผ่านมาล้มเหลว โดยเฉพาะกระบวนการเรียนที่เน้นผู้เรียนเป็นสำคัญที่ผ่านมา หรือกระบวนการเรียนการสอนของครู เพราะได้พิสูจน์แล้วจากผลการทดสอบระดับชาติ วันนี้ต้องรีบกลับไปหากระบวนการเรียนการสอนแบบเดิม ที่มุ่งให้ผู้เรียน โดยเฉพาะระดับประถมศึกษา ที่ต้องอ่านออก เขียนได้ คิดเลขคล่อง เน้นการอ่าน การเขียน และการคิดทางคณิตศาสตร์ ไม่ต้องเรียนมากวิชา แต่เน้นทางด้านภาษาศาสตร์ คณิตศาสตร์ และประวัติศาสตร์ชาติไทย ส่วนวิชาอื่นๆ ควรเสริมเข้ามาเมื่อก้าวสู่มัธยมศึกษาตอนต้น เมื่อเด็กไทยมีทักษะทางด้านภาษาไทยดี ภาษาอังกฤษดี คณิตศาสตร์ก็คล่อง เมื่อก้าวสู่ระดับมัธยมศึกษาตอนต้น ปลาย หรือสายอาชีพ เด็กสามารถต่อยอดองค์ความรู้ได้อย่างต่อเนื่อง นำไปสู่การเรียนรู้ด้วยตนเองได้ต่อไป
วันครู (๑๖ มกราคม ของทุกปี) ที่ผ่านมา เห็นครูหลายคนได้รับเชิดชูเกียรติในรางวัลต่างๆที่หลากหลาย ทั้งนี้ท่านเหล่านั้นได้ปฏิบัติหน้าที่จนได้รับการยอมรับจากทุกฝ่ายว่า เป็นครูดี ครูเก่ง หรือเป็นผู้บริหารที่ดีและเก่ง หวังว่า ท่านคงเป็นแบบอย่างที่ดี และสามารถปฏิบัติงานเพื่อเยาวชน ผู้เรียน ประเทศชาติต่อไป วันนี้ขอเทอดคุณ และบูชาครู ทุกท่านที่ทำให้ผมได้มีวันนี้...และวันนี้ วันหน้า วันต่อๆไป อยากเห็นครูที่ทำหน้าที่เพื่อเยาวชนของชาติ เพื่อประเทศชาติอย่างสุดความสามารถที่มี...หนึ่งในนั้น คือ ผมเอง
Subscribe to this comment's feed
